Ken
High Score Hunter
Zalige zombie zoutzak
Ergens in de loop van de afgelopen miljoenen jaren is er een mensaap geweest die ergens een kleedje op een rots legde, een kaars aanstak en mensen aansprak met de boodschap dat in zijn etablissement voedsel te verkrijgen was. Berg de knuppel dus maar op, die tijd is passé. Het begrip ‘uit eten gaan’ was zodoende geboren en tot op de dag van vandaag is het toch altijd iets bijzonders. Het is en blijft altijd een gok of de bediening wel goed is, of het niet te lang duurt en of je niet een half uur later met je nek in de pleepot hangt.
In Nederland is de maaltijd in een restaurant vaak opgedeeld in drie gangen.
Voorgerecht, hoofdgerecht een het dessert, in de volksmond ook wel toetje genoemd.
‘Doen we nog koffie jongens?’
Wie heeft het eigenlijk verzonnen om koffie te drinken na een maaltijd?
Koffie past nergens bij, behalve bij het toetje, waar eigenlijk iedereen vanaf het begin al naar uitkijkt. Ik denk dat een restaurant waar je alleen toetjes kan nemen het erg goed zou doen. Zo kun je in Shibuya bij de Ducky Duck ook alleen maar toetjes bestellen.
In het hele ‘voedsel wereldje’ komen ook de meest irritante woorden voor.
Als we iets lekker vinden gebruiken we de meest irritante woorden, als ‘verrukkelijk’, ‘ voortreffelijk’, ‘zalig’, ‘overheerlijk’ en ‘om je vingers bij af te likken’.
Zelfs het liedje wat we allemaal op de kleuterschool hebben gezongen, deed mijn nekharen destijds al overeind doen staan. ‘Smakelijk eten, smakelijk drinken, hap hap hap, slok slok slok’. Flikker toch op mens en laat mij me bammetjes bikken op me Transformers placemat. Placemats, de meest briljante nutteloze uitvinding waardoor nu meneer Placemat met z’n luie krent aan het zwembad ligt. Ik mag toch aannemen dat de uitvinding vernoemd is naar de bedenker nietwaar?
Gisteren weer in Tokyo uit eten geweest, in jongerencentrum Shibuya om precies te zijn.
Samen met een vriendin naar Lockdown, een bijzonder vage tent zoals ik nog nooit heb meegemaakt en waarschijnlijk ook nergens anders zal meemaken. Bij binnenkomst loop je eerst door een mini spookhuis om vervolgens begroet te worden door de gevangenisbewaakster in leren rokje. Geboeid en al wordt je naar je tafel, of beter gezegd, cel begeleid waar je gewoon normale gerechten kan bestellen. Na een uurtje gingen opeens alle lichten uit, galmde er keiharde metal door de boxen en werden de bezoekers de stuipen van het lijf gejaagd. Serial killers met hockeymaskers en plastieken zwaarden rennen bebloed door de tent. Natuurlijk zeg je dan niet tegen die vriendin als er achter haar één of andere freak staat met een zombie masker en nepklauw, anders is het lang niet zo leuk. Om de drie minuten loopt een serveerster door de zaak met een zaklantaarn om te kijken of iedereen nog leeft. Twee meisjes achter ons zagen eruit alsof ze letterlijk een spook hadden gezien en ik moet zeggen dat de medewerkers van dit etablissement (heb je dat woord weer) het vrij aardig deden.
Het is alleen verdomde lastig om de boel serieus te nemen als je weet dat achter het masker een klein verschrikt Japannertje schuilt, die mij overigens nog een hand gaf omdat ik er hartelijk om moest lachen. Lockdown is fantastisch, mocht je in Tokyo verblijven, ga er dan zeker naartoe.
Ergens in de loop van de afgelopen miljoenen jaren is er een mensaap geweest die ergens een kleedje op een rots legde, een kaars aanstak en mensen aansprak met de boodschap dat in zijn etablissement voedsel te verkrijgen was. Berg de knuppel dus maar op, die tijd is passé. Het begrip ‘uit eten gaan’ was zodoende geboren en tot op de dag van vandaag is het toch altijd iets bijzonders. Het is en blijft altijd een gok of de bediening wel goed is, of het niet te lang duurt en of je niet een half uur later met je nek in de pleepot hangt.
In Nederland is de maaltijd in een restaurant vaak opgedeeld in drie gangen.
Voorgerecht, hoofdgerecht een het dessert, in de volksmond ook wel toetje genoemd.
‘Doen we nog koffie jongens?’
Wie heeft het eigenlijk verzonnen om koffie te drinken na een maaltijd?
Koffie past nergens bij, behalve bij het toetje, waar eigenlijk iedereen vanaf het begin al naar uitkijkt. Ik denk dat een restaurant waar je alleen toetjes kan nemen het erg goed zou doen. Zo kun je in Shibuya bij de Ducky Duck ook alleen maar toetjes bestellen.
In het hele ‘voedsel wereldje’ komen ook de meest irritante woorden voor.
Als we iets lekker vinden gebruiken we de meest irritante woorden, als ‘verrukkelijk’, ‘ voortreffelijk’, ‘zalig’, ‘overheerlijk’ en ‘om je vingers bij af te likken’.
Zelfs het liedje wat we allemaal op de kleuterschool hebben gezongen, deed mijn nekharen destijds al overeind doen staan. ‘Smakelijk eten, smakelijk drinken, hap hap hap, slok slok slok’. Flikker toch op mens en laat mij me bammetjes bikken op me Transformers placemat. Placemats, de meest briljante nutteloze uitvinding waardoor nu meneer Placemat met z’n luie krent aan het zwembad ligt. Ik mag toch aannemen dat de uitvinding vernoemd is naar de bedenker nietwaar?
Gisteren weer in Tokyo uit eten geweest, in jongerencentrum Shibuya om precies te zijn.
Samen met een vriendin naar Lockdown, een bijzonder vage tent zoals ik nog nooit heb meegemaakt en waarschijnlijk ook nergens anders zal meemaken. Bij binnenkomst loop je eerst door een mini spookhuis om vervolgens begroet te worden door de gevangenisbewaakster in leren rokje. Geboeid en al wordt je naar je tafel, of beter gezegd, cel begeleid waar je gewoon normale gerechten kan bestellen. Na een uurtje gingen opeens alle lichten uit, galmde er keiharde metal door de boxen en werden de bezoekers de stuipen van het lijf gejaagd. Serial killers met hockeymaskers en plastieken zwaarden rennen bebloed door de tent. Natuurlijk zeg je dan niet tegen die vriendin als er achter haar één of andere freak staat met een zombie masker en nepklauw, anders is het lang niet zo leuk. Om de drie minuten loopt een serveerster door de zaak met een zaklantaarn om te kijken of iedereen nog leeft. Twee meisjes achter ons zagen eruit alsof ze letterlijk een spook hadden gezien en ik moet zeggen dat de medewerkers van dit etablissement (heb je dat woord weer) het vrij aardig deden.
Het is alleen verdomde lastig om de boel serieus te nemen als je weet dat achter het masker een klein verschrikt Japannertje schuilt, die mij overigens nog een hand gaf omdat ik er hartelijk om moest lachen. Lockdown is fantastisch, mocht je in Tokyo verblijven, ga er dan zeker naartoe.
