Ken
High Score Hunter
Een beetje taai maar wel lekker
Het blijft toch leuk om zonder kaart blindelings door Tokyo te razen. Zo ging ik donderdag naar Shinjuku. Eerst de Hibiya line naar Akihabara, daar overstappen op de trein naar Ochanomizu om vervolgens op hetzelfde perron de rapid line naar Shinjuku pakken. Ik heb vandaag voor de gein maar de omweg gekozen en bij Ueno de Yamanote Line gepakt. Op Ueno stond een Nederlands stel met een kaart in de hand te klooien. Zelfs de simpele route naar Ikebukuro was voor hen te moeilijk. Zo zie je maar weer hoe de meest vanzelfsprekende zaken voor een ander kunnen voelen als een scene van Lost in Translation.
Aangekomen bij Shinjuku liep ik met m’n portemonnee over de cardreader door de poortjes. In m’n portemonnee zit de Suica card, een handige soort credit card die je overal kunt opladen. Op die manier hoef je niet altijd losse kaartjes te kopen, een handige tip voor mensen die naar Tokyo gaan binnenkort. Afgesproken bij Studio Alta vandaag, aan de overkant van de Kabukichou uitgang. Na wat gegeten te hebben (koeientong anyone?’ een beetje taai maar wel lekker’) naar de ‘darts en biljard bar’ op de main street. Dezelfde main street waar je doorheen rijdt met de Kabukichou loop in Project Gotham Racing, met het grote EPSON logo op de achtergrond.
De elektronische dartborden met gaatjes maken een belachelijke herrie en het is natuurlijk niet het echte werk. Daarom zijn we maar een potje gaan poolen. Er hangt naast je tafeltje een telefoon waar je je bestelling kunt doorgeven. Met ruim dertig graden buiten is een ice cafe latte een welkome verkoeling. Bij het weggaan krijg je nog een warm handdoekje en de levensreddende airco. Eenmaal buiten krijg je gelijk een klap op je bek van de warmte en duik ik de ondergronde winkelcentra in die door heel Shinjuku lopen. De Japanse vriendin met wie ik was pakte de Oedo line naar haar werk wat om vijf uur begon en ik nam ook maar weer de trein terug naar ‘huis’. Voor de komende week is ‘huis’ nog het hotel waar ik verblijf. Ik ga proberen snel voor de komende maand totdat de universiteit begint een appartement te regelen.
In het hotel waar ik nu verblijf stikt het van de buitenlanders waar ik me groen en geel aan erger. Luidruchtige Russen met buideltasjes over hun yakuta, stereotype Franse übernerds met rond brilletje, sikje en staart in de nek die de hele nacht hun Super Nintendo emulator op PC zitten te verkrachten. Ik kan nou eenmaal niet zo goed tegen dit soort tuig en al helemaal niet als ik ook nog eens douche en toilet met ze moet delen. Het is toch apart dat het zo moeilijk is een normaal gesprek aan te gaan met de mensen hier. Het lijkt net of het over het algemeen toch aparte lui blijven die in Japan op vakantie gaan. Schuchtere Italianen, extreem kakvolk uit Nederland die ik al helemaal niet wil spreken en van die ‘multiculturele vrienden’ uit Duitsland. Ik voel me in Tokyo teveel thuis. Teveel om me weer toerist te moeten voelen in de coolste stad ter wereld. Op Gamez.nl staat trouwens de eerste van een nieuwe serie wekelijkse updates over het wel en wee in de Japanse videogamescene.
Ken
Het blijft toch leuk om zonder kaart blindelings door Tokyo te razen. Zo ging ik donderdag naar Shinjuku. Eerst de Hibiya line naar Akihabara, daar overstappen op de trein naar Ochanomizu om vervolgens op hetzelfde perron de rapid line naar Shinjuku pakken. Ik heb vandaag voor de gein maar de omweg gekozen en bij Ueno de Yamanote Line gepakt. Op Ueno stond een Nederlands stel met een kaart in de hand te klooien. Zelfs de simpele route naar Ikebukuro was voor hen te moeilijk. Zo zie je maar weer hoe de meest vanzelfsprekende zaken voor een ander kunnen voelen als een scene van Lost in Translation.
Aangekomen bij Shinjuku liep ik met m’n portemonnee over de cardreader door de poortjes. In m’n portemonnee zit de Suica card, een handige soort credit card die je overal kunt opladen. Op die manier hoef je niet altijd losse kaartjes te kopen, een handige tip voor mensen die naar Tokyo gaan binnenkort. Afgesproken bij Studio Alta vandaag, aan de overkant van de Kabukichou uitgang. Na wat gegeten te hebben (koeientong anyone?’ een beetje taai maar wel lekker’) naar de ‘darts en biljard bar’ op de main street. Dezelfde main street waar je doorheen rijdt met de Kabukichou loop in Project Gotham Racing, met het grote EPSON logo op de achtergrond.
De elektronische dartborden met gaatjes maken een belachelijke herrie en het is natuurlijk niet het echte werk. Daarom zijn we maar een potje gaan poolen. Er hangt naast je tafeltje een telefoon waar je je bestelling kunt doorgeven. Met ruim dertig graden buiten is een ice cafe latte een welkome verkoeling. Bij het weggaan krijg je nog een warm handdoekje en de levensreddende airco. Eenmaal buiten krijg je gelijk een klap op je bek van de warmte en duik ik de ondergronde winkelcentra in die door heel Shinjuku lopen. De Japanse vriendin met wie ik was pakte de Oedo line naar haar werk wat om vijf uur begon en ik nam ook maar weer de trein terug naar ‘huis’. Voor de komende week is ‘huis’ nog het hotel waar ik verblijf. Ik ga proberen snel voor de komende maand totdat de universiteit begint een appartement te regelen.
In het hotel waar ik nu verblijf stikt het van de buitenlanders waar ik me groen en geel aan erger. Luidruchtige Russen met buideltasjes over hun yakuta, stereotype Franse übernerds met rond brilletje, sikje en staart in de nek die de hele nacht hun Super Nintendo emulator op PC zitten te verkrachten. Ik kan nou eenmaal niet zo goed tegen dit soort tuig en al helemaal niet als ik ook nog eens douche en toilet met ze moet delen. Het is toch apart dat het zo moeilijk is een normaal gesprek aan te gaan met de mensen hier. Het lijkt net of het over het algemeen toch aparte lui blijven die in Japan op vakantie gaan. Schuchtere Italianen, extreem kakvolk uit Nederland die ik al helemaal niet wil spreken en van die ‘multiculturele vrienden’ uit Duitsland. Ik voel me in Tokyo teveel thuis. Teveel om me weer toerist te moeten voelen in de coolste stad ter wereld. Op Gamez.nl staat trouwens de eerste van een nieuwe serie wekelijkse updates over het wel en wee in de Japanse videogamescene.
Ken
