Ken
High Score Hunter
Commerciële indoctrinatie
Een gevoel van frustratie over een onderwerp waar je de afgelopen vijftien jaar alle ziel en zaligheid in hebt gelegd. Op papier een gevoel omschrijven is misschien wel het moeilijkste wat er bestaat. Iedere hobby is sinds het verschijnen van internet ingrijpend veranderd. Vooral het verzamelen van dingen zal nooit meer hetzelfde zijn door de komst van de digitale veilingen. Miljoenenbedrijven zijn het geworden en je kunt er alles op vinden. Rommelmarkten afstruinen in de koude ochtend is niet langer noodzaak, maar jeugdsentiment geworden. Mijn grootste hobby is sinds de komst van internet en sinds de intreding van Sony op de markt volledig omgeslagen. Videogaming is extreem vercommercialiseerd en van iedereen geworden. Dit heeft als grootste nadeel dat de echt goede games meestal gemaakt worden door bedrijven die weinig geld meer over hebben voor marketing en alsnog niet veel verkopen. Goede reviews of niet, wat op televisie komt staat vooraan in de schappen.
Ik vergelijk de scores die games krijgen altijd met de cijfers op mijn rapport toen ik nog op de middelbare school zat. Als een game een score van 55 krijgt betekend dat in mijn ogen dat het dus voldoende is om in de winkelschappen te komen. Een zeven is een ruim voldoende, een acht is goed en een negen zeer goed. Een tien is zelfs uitmuntend, een score die geen enkele game ooit van mij zal krijgen omdat je er dan blijkbaar niets meer te verbeteren valt. Bovendien is niet iedere game voor iedereen weggelegd, zoals de game waar ik vorige week een zeldzaam kritische review over gaf op Gamez.nl. Ik gaf Shadow of the Colossus een 78, afgerond een acht en dat betekend op je rapport dus goed. Goed gedaan jongens, ga zo door zou de meester op het rapport hebben geschreven. In de ogen van de ‘kritische’ consument echter ben ik een amateur dat ik dit geweldige spel zó’n lage score geeft. Dat die kritische lezer de game zelf nog niet had gespeeld deed er niet toe, want overal elders op internet dacht men er anders over. De vraag om inhoudelijk in te gaan op de kritiekpunten die ik had gegeven werd bij alle 76 reacties niet op ingegaan. De consument neemt alles klakkeloos over en hyped elkaar tot in het absurde op over het gehele digitale gaming wereldje. Zo is het en niet anders.
Onwetende huismoeders kopen wat er op de ‘eerste plaats’ staat in de winkel en zijn opgelucht als die dan ook tot ‘Game of the Year’ wordt gebombardeerd door een groot (volledig gesponsord) evenement. Bladen, websites, beurzen, alles is beïnvloed door commercie. Miljoenen mensen juichen letterlijk als een commercieel figuur van Nintendo het podium opkomt met een praatje over het afgelopen fiscale jaar. We zijn nu al aan het sparen voor een console of game waar we nog geen screenshot hebben gezien en bovendien weten we dat het de beste aller tijden gaat worden. Er zijn gelukkig in mijn vrienden- en kennissenkring nog mensen waar je met een enkele blik genoeg aan hebt. Mensen die direct onderscheid kunnen maken wat wel of niet de moeite zou kunnen zijn en niets anders dan alleen maar het allerbeste accepteren en waarderen. Wat mij vooral opvalt aan de jeugd van tegenwoordig is dat men geen eigen mening meer heeft. Alles wat een bepaald merk of naam heeft is fantastisch en alles wat daar ook maar enigszins buiten valt is onacceptabel. De indoctrinatie van de twintigste eeuw gaat ook in het nieuwe millennium vrolijk verder. Ik weiger daar echter aan mee te werken en zal dan ook extra kritisch alles neersabelen wat mij geen gevoel van voldoening zal brengen. Ik hoop dat anderen dat ook eens gaan doen. Ik hoop ook dat jullie na het lezen van dit stuk de eerste zin van het verhaal iets beter kunnen plaatsen.
Een gevoel van frustratie over een onderwerp waar je de afgelopen vijftien jaar alle ziel en zaligheid in hebt gelegd. Op papier een gevoel omschrijven is misschien wel het moeilijkste wat er bestaat. Iedere hobby is sinds het verschijnen van internet ingrijpend veranderd. Vooral het verzamelen van dingen zal nooit meer hetzelfde zijn door de komst van de digitale veilingen. Miljoenenbedrijven zijn het geworden en je kunt er alles op vinden. Rommelmarkten afstruinen in de koude ochtend is niet langer noodzaak, maar jeugdsentiment geworden. Mijn grootste hobby is sinds de komst van internet en sinds de intreding van Sony op de markt volledig omgeslagen. Videogaming is extreem vercommercialiseerd en van iedereen geworden. Dit heeft als grootste nadeel dat de echt goede games meestal gemaakt worden door bedrijven die weinig geld meer over hebben voor marketing en alsnog niet veel verkopen. Goede reviews of niet, wat op televisie komt staat vooraan in de schappen.
Ik vergelijk de scores die games krijgen altijd met de cijfers op mijn rapport toen ik nog op de middelbare school zat. Als een game een score van 55 krijgt betekend dat in mijn ogen dat het dus voldoende is om in de winkelschappen te komen. Een zeven is een ruim voldoende, een acht is goed en een negen zeer goed. Een tien is zelfs uitmuntend, een score die geen enkele game ooit van mij zal krijgen omdat je er dan blijkbaar niets meer te verbeteren valt. Bovendien is niet iedere game voor iedereen weggelegd, zoals de game waar ik vorige week een zeldzaam kritische review over gaf op Gamez.nl. Ik gaf Shadow of the Colossus een 78, afgerond een acht en dat betekend op je rapport dus goed. Goed gedaan jongens, ga zo door zou de meester op het rapport hebben geschreven. In de ogen van de ‘kritische’ consument echter ben ik een amateur dat ik dit geweldige spel zó’n lage score geeft. Dat die kritische lezer de game zelf nog niet had gespeeld deed er niet toe, want overal elders op internet dacht men er anders over. De vraag om inhoudelijk in te gaan op de kritiekpunten die ik had gegeven werd bij alle 76 reacties niet op ingegaan. De consument neemt alles klakkeloos over en hyped elkaar tot in het absurde op over het gehele digitale gaming wereldje. Zo is het en niet anders.
Onwetende huismoeders kopen wat er op de ‘eerste plaats’ staat in de winkel en zijn opgelucht als die dan ook tot ‘Game of the Year’ wordt gebombardeerd door een groot (volledig gesponsord) evenement. Bladen, websites, beurzen, alles is beïnvloed door commercie. Miljoenen mensen juichen letterlijk als een commercieel figuur van Nintendo het podium opkomt met een praatje over het afgelopen fiscale jaar. We zijn nu al aan het sparen voor een console of game waar we nog geen screenshot hebben gezien en bovendien weten we dat het de beste aller tijden gaat worden. Er zijn gelukkig in mijn vrienden- en kennissenkring nog mensen waar je met een enkele blik genoeg aan hebt. Mensen die direct onderscheid kunnen maken wat wel of niet de moeite zou kunnen zijn en niets anders dan alleen maar het allerbeste accepteren en waarderen. Wat mij vooral opvalt aan de jeugd van tegenwoordig is dat men geen eigen mening meer heeft. Alles wat een bepaald merk of naam heeft is fantastisch en alles wat daar ook maar enigszins buiten valt is onacceptabel. De indoctrinatie van de twintigste eeuw gaat ook in het nieuwe millennium vrolijk verder. Ik weiger daar echter aan mee te werken en zal dan ook extra kritisch alles neersabelen wat mij geen gevoel van voldoening zal brengen. Ik hoop dat anderen dat ook eens gaan doen. Ik hoop ook dat jullie na het lezen van dit stuk de eerste zin van het verhaal iets beter kunnen plaatsen.
