Mildoe
Puzzle Mastermind
(Ken is niet online, dus ik post het zelf maar even...)
Toen ik zojuist Susan’s retrostukje las over Duck Hunt op Insidegamer schoten er direct flashbacks door mijn hoofd. Een visionair hoogtepunt op een anders vrij saaie zondagmiddag, waar ik mijzelf weer even als vijfjarige dreumes op de achterbank van een Ford Taunus waande. Met de lippen tegen het raam gedrukt haalde ik met mijn vinger een streep door de condens die zich op het raam had neergestreken. Als een indiaan die met de hand boven zijn ogen naar de horizon tuurt wachtte ik op mijn ouders die op dat moment zich ergens in de Bart Smit bevonden.
Wat er zich daarna tot en met het moment dat de NES thuis aan werd gezet heeft afgespeeld is mij geheel onbekend. In de hoop zo snel mogelijk thuis te komen ging het verstand op nul en leef je als kind op puur instinct. Het vervelende gegniffel van de hond in de struiken, het fantastische design van de zapper en het geluid dat de trekker maakte als je deze overhaalde. De geur van de nieuwe Nintendo Entertainment System, het trots warpen naar een andere wereld in level 1-2 en het stik jaloers zijn op het vriendje die Megaman 2 in zijn bezit had. Zonder het als kind door te hebben, tartte Super Mario de natuurlijke wetten door na gesprongen te hebben van richting te kunnen veranderen. Iedere videogameconsole die ik tot op de dag van vandaag heb uitgepakt staat als de dag van daag in mijn geheugen gegrift. De SEGA Megadrive van de Sint en zijn Pieten, de Saturn waar ik Daytona USA meer als een geschenk uit de hemel zag dan een game en de Nintendo 64 in de post uit Japan. Van de Game Boy tot de PlayStation2, iedere ochtend als je wist dat er iets groots ging gebeuren zoals het aanschaffen of het krijgen van een gameconsole, scheen de zon.
Ik weet dat een groot deel van jullie sinds het lezen van de eerste regel even de ogen heeft gesloten, even iets dieper dan normaal heeft ingeademd en zich ook even waande ergens in de jaren tachtig of negentig. Dat glorieuze moment heet jeugdsentiment, een gevoel wat gekoesterd dient te worden en alleen jij en jouw leeftijdsgenoten met elkaar delen. Jeugdsentiment is ook de exacte reden waarom de zoveelste release van Super Mario wederom in Japan bovenaan de verkooplijsten staat. Iedere Game Boy Micro demopod is gewapend met de dikke loodgieter en het is nog steeds dé game voor welk stukje Nintendo hardware dan ook. Zelfs op de Gamecube was voor mij Mario Sunshine één van de beste titels. Misschien niet eens zo zeer vanwege de kwaliteit van de game, maar puur het idee dat er een stukje jeugdsentiment door het beeld vloog.
Er zijn inmiddels natuurlijk ook Famicom (Japanse NES) edities op de markt en Nintendo weet het jeugdsentiment weer goed bij de ballen te grijpen. Iedere keer weer als ik die Famicom editie zie staan blijft het lastig mij ervan te weerhouden deze niet te kopen. Sterker nog, ik blijf er sinds kort ver vandaan, in de angst wederom met het verstand op instinct richting kassa te lopen. Ooit begonnen met een snorretje ter grootte van een enkele pixel, maar uitgegroeid tot het grootste icoon van de gehele gamesindustrie, waar ook Sonic uiteindelijk toch zijn meerdere in heeft moeten erkennen. Inmiddels is er eindelijk weer een heus 2D Super Mario avontuur aangekondigd op de Nintendo DS en je kunt er vanuit gaan dat het grootste icoon uit onze jeugd ook dan weer fier zijn hand richting hemel steekt. Hou je portemonnee in de gaten, maar koester alsjeblieft jouw eigen sentimenten.
Toen ik zojuist Susan’s retrostukje las over Duck Hunt op Insidegamer schoten er direct flashbacks door mijn hoofd. Een visionair hoogtepunt op een anders vrij saaie zondagmiddag, waar ik mijzelf weer even als vijfjarige dreumes op de achterbank van een Ford Taunus waande. Met de lippen tegen het raam gedrukt haalde ik met mijn vinger een streep door de condens die zich op het raam had neergestreken. Als een indiaan die met de hand boven zijn ogen naar de horizon tuurt wachtte ik op mijn ouders die op dat moment zich ergens in de Bart Smit bevonden.
Wat er zich daarna tot en met het moment dat de NES thuis aan werd gezet heeft afgespeeld is mij geheel onbekend. In de hoop zo snel mogelijk thuis te komen ging het verstand op nul en leef je als kind op puur instinct. Het vervelende gegniffel van de hond in de struiken, het fantastische design van de zapper en het geluid dat de trekker maakte als je deze overhaalde. De geur van de nieuwe Nintendo Entertainment System, het trots warpen naar een andere wereld in level 1-2 en het stik jaloers zijn op het vriendje die Megaman 2 in zijn bezit had. Zonder het als kind door te hebben, tartte Super Mario de natuurlijke wetten door na gesprongen te hebben van richting te kunnen veranderen. Iedere videogameconsole die ik tot op de dag van vandaag heb uitgepakt staat als de dag van daag in mijn geheugen gegrift. De SEGA Megadrive van de Sint en zijn Pieten, de Saturn waar ik Daytona USA meer als een geschenk uit de hemel zag dan een game en de Nintendo 64 in de post uit Japan. Van de Game Boy tot de PlayStation2, iedere ochtend als je wist dat er iets groots ging gebeuren zoals het aanschaffen of het krijgen van een gameconsole, scheen de zon.
Ik weet dat een groot deel van jullie sinds het lezen van de eerste regel even de ogen heeft gesloten, even iets dieper dan normaal heeft ingeademd en zich ook even waande ergens in de jaren tachtig of negentig. Dat glorieuze moment heet jeugdsentiment, een gevoel wat gekoesterd dient te worden en alleen jij en jouw leeftijdsgenoten met elkaar delen. Jeugdsentiment is ook de exacte reden waarom de zoveelste release van Super Mario wederom in Japan bovenaan de verkooplijsten staat. Iedere Game Boy Micro demopod is gewapend met de dikke loodgieter en het is nog steeds dé game voor welk stukje Nintendo hardware dan ook. Zelfs op de Gamecube was voor mij Mario Sunshine één van de beste titels. Misschien niet eens zo zeer vanwege de kwaliteit van de game, maar puur het idee dat er een stukje jeugdsentiment door het beeld vloog.
Er zijn inmiddels natuurlijk ook Famicom (Japanse NES) edities op de markt en Nintendo weet het jeugdsentiment weer goed bij de ballen te grijpen. Iedere keer weer als ik die Famicom editie zie staan blijft het lastig mij ervan te weerhouden deze niet te kopen. Sterker nog, ik blijf er sinds kort ver vandaan, in de angst wederom met het verstand op instinct richting kassa te lopen. Ooit begonnen met een snorretje ter grootte van een enkele pixel, maar uitgegroeid tot het grootste icoon van de gehele gamesindustrie, waar ook Sonic uiteindelijk toch zijn meerdere in heeft moeten erkennen. Inmiddels is er eindelijk weer een heus 2D Super Mario avontuur aangekondigd op de Nintendo DS en je kunt er vanuit gaan dat het grootste icoon uit onze jeugd ook dan weer fier zijn hand richting hemel steekt. Hou je portemonnee in de gaten, maar koester alsjeblieft jouw eigen sentimenten.
