Ken
High Score Hunter
Turende overpijnzing
Met de handen in de zakken staat hij, ergens hoog in een flatgebouw van Kyoto, naar de horizon te turen. Hij stelt zich voor hoe zijn nemesis van Sony of Microsoft ook vast wel eens zo zouden staan te twijfelen aan eigen kunnen. Die Amerikaan zal dan wel een boertje laten van de te zware lunch, grapt hij bij zichzelf. Mensen zoals hij met een groot talent ook nog eens een rijke fantasie twijfelen vaak aan zichzelf. Daarom zal hij toch ook aan zichzelf twijfelen, want was het nou wel zo slim waar hij nu weer mee begonnen was. Als hij soms een wat mindere dag had, zag hij zijn bedrijf zelfs de verdoemenis in worden geholpen. Dan zou het niet zijn schuld zijn, maar dat begreep zijn voorganger en mentor vast wel. Een dag later, in een stad die door de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog werd gespaard, omdat het er gewoon te mooi is, staat hij daar weer met zijn handen in zijn zakken. Steeds vaker deed hij dit, zoals een goede regisseur ook zou doen in een film waar de hoofdpersonage zijn heden en verleden overdenkt. Het maakt ook eigenlijk niets meer uit, troost hij zichzelf. Tijden dat de hele ‘family’ achter de spelcomputer zat zouden toch wel niet wederkeren, hoe graag hij ook zou willen en hoe graag hij ook elke keer weer tegen journalisten verkondigd. Die begrijpen er toch ook niks van, denkt hij. Ik zal er inderdaad nooit iets van begrijpen wat jij met een veel te dikke loodgieter, in een rode overall en dom petje hebt bereikt. Dan kun je niets anders dan een geweldenaar zijn. In mijn ogen in ieder geval wel, mocht hem dat enige gemoedsdoening geven.
Met de handen in de zakken staat hij, ergens hoog in een flatgebouw van Kyoto, naar de horizon te turen. Hij stelt zich voor hoe zijn nemesis van Sony of Microsoft ook vast wel eens zo zouden staan te twijfelen aan eigen kunnen. Die Amerikaan zal dan wel een boertje laten van de te zware lunch, grapt hij bij zichzelf. Mensen zoals hij met een groot talent ook nog eens een rijke fantasie twijfelen vaak aan zichzelf. Daarom zal hij toch ook aan zichzelf twijfelen, want was het nou wel zo slim waar hij nu weer mee begonnen was. Als hij soms een wat mindere dag had, zag hij zijn bedrijf zelfs de verdoemenis in worden geholpen. Dan zou het niet zijn schuld zijn, maar dat begreep zijn voorganger en mentor vast wel. Een dag later, in een stad die door de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog werd gespaard, omdat het er gewoon te mooi is, staat hij daar weer met zijn handen in zijn zakken. Steeds vaker deed hij dit, zoals een goede regisseur ook zou doen in een film waar de hoofdpersonage zijn heden en verleden overdenkt. Het maakt ook eigenlijk niets meer uit, troost hij zichzelf. Tijden dat de hele ‘family’ achter de spelcomputer zat zouden toch wel niet wederkeren, hoe graag hij ook zou willen en hoe graag hij ook elke keer weer tegen journalisten verkondigd. Die begrijpen er toch ook niks van, denkt hij. Ik zal er inderdaad nooit iets van begrijpen wat jij met een veel te dikke loodgieter, in een rode overall en dom petje hebt bereikt. Dan kun je niets anders dan een geweldenaar zijn. In mijn ogen in ieder geval wel, mocht hem dat enige gemoedsdoening geven.
Erg leuk om te lezen.. Niet te lang, niet te kort!